Welkom in de Laurenskerk

Welkom in de Laurenskerk, vanouds het warme hart van Rotterdam en een plaats die uitnodigt tot verdieping en verbinding. Op deze site vindt u meer informatie over de twee gemeentes van de Laurenskerk en hun activiteiten.

De gelukkigste mensen

Logo Column BernardIn Ede zijn de mensen gemiddeld het gelukkigst, is de uitkomst van onderzoek. In Rotterdam zijn de mensen gemiddeld het minst gelukkig. “Gemiddeld geluk” lijkt me niet perse geluk, meer een soort staat van tevredenheid.

Rotterdammers zijn, volgens de wetenschappers, gemiddeld de minst gelukkige Nederlanders omdat de meeste mensen die zich gelukkig noemen ouder dan 65 jaar zijn en geboren in Nederland. Daar hebben ze er in Ede nu eenmaal meer van dan in Rotterdam.

Ik gun het ze, de Edenaren, maar de uitkomst van het onderzoek lijkt me voor een Rotterdammer geen reden om gemiddeld nog ongelukkiger te worden. Integendeel.

Kampioen

Logo Column BernardVóór het begin van de kampioenswedstrijd van Feijenoord tegen Excelsior fietsten we een rondje door de stad om de stemming te peilen. Mensen haastten zich met kratten bier over straat. Op de Binnenrotte was de stemming uitgelaten, je moest dringen om een glimp van het grote scherm op te vangen. Op de Meent stonden mensen op terrasstoelen door de ramen van de cafés naar binnen te turen.

De afgezette zone op de Coolsingel was vol, niemand werd meer toegelaten. Het feest was al in volle gang, getuige de rondslingerende bierblikjes. Op het Schouwburgplein was een man bezig om zijn tv op het balkon te installeren. Toen de eerste beelden verschenen steeg vanaf het caféterras gejuich op, er was geen geluid en vanaf de straat zag je niets herkenbaars. Het had net zo goed Sesamstraat kunnen zijn. Op de Kruiskade stond een rij brandweerauto’s klaar en rond het Hofplein wachtte de ME op wat komen ging.

Thuis hadden we ook bier, het verloop van de wedstijd nodigde niet uit om maar een slok te nemen. Maar mocht het zondag toch nog gebeuren dan gaan we wel weer naar de Coolsingel, terwijl ik al weet wat er te zien zal zijn.

Lentefeest

Logo Column BernardIn de DDR, voormalig Oost Duitsland, noemde men kerstengelen “Endejahrsfiguren,” deel van het overheidsbeleid dat het openbare leven van religieuze smetten wilde zuiveren. Kerstengel werd een politiek statement. In Nederland worden nu ook paaseieren en de paashaas politieke statements omdat ze verwijzen naar het Paasfeest. Want volgens sommigen staat het Paasfeest onder druk vanwege multiculturele toegeeflijkheid, zij zien erop toe dat een paasei een paasei heet en geen voorjaarslekkernij.

Men zit met zichzelf in de knoop. Wie ben ik: een consument, een Rotterdammer, een Turk, een Nederlander, iemand uit de Joods-Christelijke traditie of, om alles te omzeilen, een kosmopoliet? In het bijbelverhaal dat de oorsprong is van het Christelijke Paasfeest speelt bij mensen de vraag “wie ben ik” een rol. Zij maakten deel uit van een beweging om de figuur Jezus. Toen die gedood werd was het ook met de beweging afgelopen.

Pasen is een vreemde ruil: de dood van één betekent leven voor anderen en daarmee de geboorte van een nieuwe beweging. Het kenmerk van die beweging is dat de mens compleet ‘ontgoddelijkt’ wordt. God is mens geworden tot en met zijn sterfelijkheid. De mens kan ophouden zich als een god te gedragen, hij aanvaardt zichzelf zoals-ie is en een ander evenzo. Op het eerste gezicht een beperking, maar het is een bevrijding als je gezien wordt zoals je bent en voortaan zo kunt zijn.

Vrolijk Lentefeest gewenst!

“Gods plan met Rotterdam”

Logo Column BernardAfgelopen week waren we met zo’n honderd vrouwen en mannen uitgenodigd in het Maasgebouw op de Kop van Zuid. Op de 44ste verdieping, bijna op het dak, luisterden we naar een spreker die hardop nadacht over de vraag wat God voor plan heeft met Rotterdam.

In zo’n gezelschap realiseer ik me dat de meeste anderen beter weten dan ik wat Gods plan met de stad is. Ondanks dat is het interessant om te horen over wat er allemaal gebeurt: projecten met kinderen in Bospolder, migrantenkerken over de hele stad verspreid. Veel jonge mannen en vrouwen die de traditionele kerken allang voorbij zijn, in de vaste overtuiging dat God een plan met hen heeft.

Zij zijn beslist niet de laatste stuiptrekking van een Christelijk tijdperk, het maakt een vitale en zelfbewuste indruk. De bijeenkomst werd vervolgd door een maaltijd in de Koningskerk. Door mijn tafelgenoot werd ik gevraagd naar Gods plan met de Laurenskerk. Ik zei: opkomen voor wie hulp nodig heeft en hoop geven aan wie daar naar verlangt.

Niet zo vitaal misschien maar als er een plan van God is dan moet dat er iets mee te maken hebben.

Wieltjes

 

Van Luther weten we dat hij als jongeman worstelde met zijn idee wat God van hem vroeg, of zelfs eiste. Een flinke onweersbui in het open veld bracht hem er toe zich in te laten schrijven in een Augustijner klooster. Een hard leven als monnik volgde. En tijdens een verblijf op de Wartburg streed hij met de vraag hoe hij een rechtvaardige God zou kunnen krijgen. Dus niet zo’n boze God die loert op elke misstap van de menselijke sterveling. Wat een ontdekking als bij hem het licht doorbreekt dat die God van hem al lang rechtvaardig is, namelijk genade schenkend. Een boze God, die al ons falen bijhoudt met een opschrijfboekje, dat beeld lijkt ons in het bloed te zitten.

Dan kom je ’s morgens in de kerk. De mensen druppelen binnen. Bij ons kijken ze gelukkig niet zo ernstig als in veel andere kerken. Die boze God, die Luther eerst in zijn hoofd had, die kennen ze niet of hebben ze al lang achter zich gelaten. Tegen de tijd dat de dienst begint komen ook de gezinnen, met kinderen. Daar wordt de kerk gelijk heel anders door, vrolijker, lawaaieriger. De kinderen testen de ruimte met hun stem: hoor eens wat een galm!  Ze zetten het ook gelijk op een holletje, er is ook zo veel ruimte!

Eén meisje heeft zelfs wieltjes onder haar schoenen. Ze zoeft van de ene zuil naar de ander, laveert tussen altaar en bloemenvazen, tussen koorzangers en koffiedrinkers. Van een boze God, die mensen e stuipen op het lijf jaagt met onweer of het verpletterende gevoel dat we niet zouden deugen heeft zij nooit gehoord. Haar ouders hebben haar vast van een heel andere God verteld. Voor haar is de kerk ruimte. Als ze ooit nog eens ouderling zou worden, hoop ik maar dat ze die schoenen houdt. Dat houdt ons in beweging.

Bert Kuipers

Heimwee

Logo Column BernardDeze week werd in Brussel de brief bezorgd die het begin is van het Britse vertrek uit de EU. In een krant stond dat de Britten nooit in het reine zijn gekomen met het teloor gaan van de “British Empire.” EU-lid zijn is in hun ogen onverenigbaar met de status die ze aan hun land toekennen.

De Turken dromen van een nieuw Ottomaans rijk dat het Midden Oosten beheerst. Rusland wil weer de wereldmacht worden die het eens was. Hongarije leeft met de herinnering aan de tijd dat het land centrum van een keizerrijk was en worstelt met zijn rol in de EU. Frankrijk is in een crisis ernstiger dan een economische. In Duitsland speelt in dat opzicht het verleden geen rol, om duidelijke redenen.

Het lijkt alsof de 19e eeuw in de 21ste is teruggekeerd.

Nederland is voor dit soort sentimenten te klein en onze Gouden Eeuw is te ver weg. Maar wij koesteren de mythe dat onze nationale voetbalploeg de beste van de wereld was en eigenlijk hoort te zijn. Waarom Nederlanders dat denken is net zo’n groot raadsel als waarom de Engelsen, Turken, Russen en Hongaren zo over zichzelf denken.

Ook ons is niets menselijks vreemd.