U gebruikt een verouderde browser. Om die reden werkt deze site wellicht niet naar behoren.Direct naar hoofdinhoud

Resultaten voor de auteur Bernard van Verschuer

Bernard van Verschuer

De eerste keer was hij voor armzalige dertig zilverlingen van de hand gedaan. Deze week werd een portret van hem verkocht voor 380 miljoen Euro. Het gaat er niet om dat het Jezus is die door Leonardo Da Vinci is geschilderd als Salvator Mundi, ‘redder van de wereld.’ Was het een stilleven met een bakje bananen geweest, door Da Vinci geschilderd, dan was er waarschijnlijk hetzelfde voor betaald.

Nu het toch een schilderij met een voorstelling van Jezus is, een portret van een man met een nietszeggende uitdrukking in de ogen en een glazen bol in de linkerhand, ligt het voor de hand om daar een conclusie uit te trekken. En wel deze: dat mensen alleen nog in staat lijken te zijn om de waarde van iets te bepalen door middel van geld. Wat niet met dollars of euro’s kan worden gewaardeerd doet er niet toe. Dat is ontluisterend voor de kunst, voor schoonheid, voor liefde, voor geloof en hoop en tenslotte voor de mens zelf.

De Salvator Mundi wordt voor de zoveelste keer als offer van menselijke verdwazing aan een spijker opgehangen.

In het Franciscus ziekenhuis (dat voortaan Franciscus zonder “Sint” heet, werd met nadruk verteld, alsof men daarmee een grote knoop had doorgehakt) was een ontmoetingsochtend voor voorgangers van religieuze gemeenschappen in Rotterdam Rijnmond. Bij “Voorgangers van religieuze gemeenschappen” denk ik niet meteen dat ik daarmee word bedoeld maar ik ging er toch naar toe.

Onderwerp van de ochtend was “begrip en onbegrip rond het levenseinde.”

In het Franciscusziekenhuis hebben ze naast andere geestelijk verzorgers ook een geestelijk verzorger met de titel Consulent Levenseinde Vragen (CLV). Uitgelegd werd hoe zorgvuldig en secuur met vragen van mensen die niet meer willen leven wordt omgegaan.

Een islamitische geestelijk verzorger deed het verhaal van een jonge man, moslim, die op de fiets was aangereden en een dwarslaesie opliep. Als verlamde man wilde hij niet verder. Hij wilde dood. In gesprekken met de geestelijk verzorger kwam de op de achtergrond geraakte gelovigheid van de jonge man naar boven. Na verloop van tijd kreeg hij weer zicht op het leven en stelde hij vast dat het leven in een rolstoel niet onderdoet voor een ander leven. Hij was, vertelde hij aan de geestelijk verzorger, twee keer geboren. Een keer nadat God hem in de buik van zijn moeder had geformeerd. De tweede keer toen hij het leven ontdekte als mens met een tekort.

Soms lijkt, soms is er geen verschil tussen mensen, tussen de ene religie en de andere, tussen de ene God en de andere.

Maandag reisde ik met de trein naar Utrecht en later van Utrecht naar Amsterdam. In Amsterdam moest ik naar iemand in Zuid. Op de plaats van bestemming werd pas na enige tijd open gedaan. Ik was onzichtbaar omdat ik niet recht voor de bewakingscamera gestaan had. Mij werd verteld dat in de buurt af en toe overvallen worden gepleegd door mannen met hesjes van pakketbezorgers die aanbellen en naar binnen dringen. Bij een bekende was het huis leeggeroofd en de Maserati meegenomen. Ik zei dat we in Rotterdam zulke voorvallen niet hebben.

Met de trein in Rotterdam teruggekeerd zocht ik m’n fiets in de stalling op. Die bleek gestolen. Ik dacht, dat krijg je van dat gepoch over dat het in Rotterdam allemaal wel meevalt. Het was dan geen Maserati, altijd nog wel een Gazelle. In woede en verwarring liep ik naar huis. Thuis aangekomen was ik enigszins gekalmeerd. Ik had de fiets een jaar of twintig gehad. Hij zag er nog aardig uit, maar hij was karsversleten. Bij het op een brug naar boven fietsen kraakte hij amechtig in zijn binnenste, er zat een lelijke slag in het achterwiel, de lichten waren kapot en het ergste euvel: bij het over een verkeersdrempel fietsen klapte het zadel naar voren of naar achteren. Ik kreeg het niet meer vast op de zadelpen geschroefd.

Mocht u, lezer, op straat iemand tegenkomen op een zwart Gazelle herenrijwiel balancerend met het achterwerk op een zadelpen, wil mij het genoegen doen hem nog een heel fijne dag te wensen.

Een paar decennia terug hadden veel mensen het over de “multiculturele samenleving.” Vandaag is dat begrip taboe. Dat is opmerkelijk. Want het lijkt me onomstotelijk dat de samenleving multicultureler is geworden, dat wil zeggen dat mensen met verschillende culturele achtergrond in één land leven.
Het begrip “multiculturele samenleving” wordt niet gezien als een feit (daarvoor hoef je maar een keer de Zwart Jansstraat af te gaan) maar eerder als iets wat gewenst werd, een ideaal en dat ideaal is nu uit de mode.
In tegenstelling daarmee spreekt men nu niet over een overheersende cultuur, die van de meerderheid, maar over ‘de gewone Nederlander’ die niet over het hoofd gezien moet worden.
Om het leefbaar te houden lijkt me een soort van gemeenschappelijke cultuur noodzaak. Hoe je je op straat gedraagt, hoe mensen hun kinderen opvoeden, hoe je omgaat met afwijkende en kwetsbare mensen. Over het gemeenschappelijke zijn we het minder eens dan ooit. Niet eens de gewone en de niet gewone Nederlander, maar wij met z’n allen niet.
Het heeft iets te maken met het individu en de groep, en in hoeverre het individu zich bewust is dat ie deel uitmaakt van iets groters dan hijzelf.
Nu we ook nog het wij-gevoel bij het komende W.K. voetbal moeten missen is dat een prangende vraag.

Het moet raar lopen als Angela Merkel zondag niet voor de vierde keer Duitse Bundeskänzlerin wordt. Ze heeft ook in Nederland bewonderaars. Paul Hensen (gemeentelid) is daar één van en dat zegt wat. Voor mij is Merkel degene die de geest van Europa overeind heeft gehouden toen ze twee jaar geleden, zonder voorbehoud, de Duitse grenzen opende voor vluchtelingen uit het Midden Oosten. Op een vraag hoe om te gaan met de toenemende invloed van de Islam in Duitsland antwoordde ze de bezorgde burger dat het geen kwaad kan als men ter versterking van de eigen identiteit zelf eens wat in de bijbel zou lezen of naar een kerkdienst gaan. Had haar Nederlandse geestverwant Buma iemand aangeraden wat vaker in de bijbel te lezen dan was hij met hoon overladen.

Dat een vrouw, een Duitse vrouw, zonder kapsones en capriolen, de onbetwiste leider van Europa is kun je een wonderlijke speling van de geschiedenis noemen.

In het begin van de jaren negentig kwam Angela Merkel, net begonnen aan haar politieke carrière, het nieuwe ouderencentrum openen in de Oost-Duitse stad waar wij woonden. Marian had zich met de bouw beziggehouden en mocht de Frau Ministerin rondleiden. Zo nu en dan raak ik even haar hand aan om me te realiseren dat ik slechts één handdruk van Angela Merkel verwijderd ben. Wenst u na afloop van een kerkdienst de dominee een goede zondag dan bent u dus niet verder dan twee handdrukken bij Angela Merkel vandaan!

Pelgrimeren, met het hoofd of met de voeten, is in. Niet de bestemming telt, maar onderweg zijn, de ontmoetingen, het landschap, de indrukken.

Peter en Hanny van Rijs, op een kruispunt in hun leven, besloten op weg te gaan, te voet van Canterbury naar Rome. Ze waren drie maanden onderweg.

Op zondag 24 september om 19.00 uur komen ze in de Laurenskerk een uur vertellen over hun voettocht naar Rome.

De toegang is vrij. Iedereen is hartelijk welkom. Meer informatie: bernardvanverschuer@gmail.com