U gebruikt een verouderde browser. Om die reden werkt deze site wellicht niet naar behoren.Direct naar hoofdinhoud

Resultaten voor de categorie Column

In de storm die woensdag over het land woedde raakte de replica van de ark van Noach op drift die in de haven van Urk was afgemeerd. Het gevaarte, waar op de foto te zien makkelijk een paar olifanten in passen, vernielde een steiger en enkele plezierjachten. Van de replica van de ark had ik wel gehoord maar ik heb hem nog nooit gezien.

Er is een boek, “Ararat, “ waarin verteld wordt hoe mensen de Turkse (vroeger Armeense) berg Ararat beklimmen, waar volgens de bijbelse overlevering de ark van Noach strandde. Sommigen dalen van de berg af met stukken hout waarvan men vermoedt dat die resten zijn van de ark.

De fascinatie kan ik wel begrijpen. Men wil een bewijs, een tastbaar spoor van wat in de bijbel als geschiedenis is opgeschreven. Ik heb een deel van mijn kindertijd doorgebracht met meestal vergeefs zoeken naar sporen van het klooster dat lang geleden stond op de plek waar ik opgroeide.

Met christen-zijn heeft dat denk ik niet zo veel te maken. Daar gaat het niet om harde bewijzen waar je wat mee kunt, maar om een stap die je zet als gevolg van een uitnodiging of belofte. Arken stranden vroeg of laat, de Geest blaast de wind in het zeil van het leven.

Een hoogtepunt in het afgelopen jaar was wel het kampioenschap van Feijenoord. Niet alleen de sportieve prestatie maar ook het feest in de stad na afloop. Omdat het in 2018 niet herhaald zal worden zullen we het er even mee moeten doen en dat is ook goed.

Voor het nieuwe jaar hoop ik op iets minder gedoe met sport. Het nieuws op de radio opent soms met de transfer van een voetballer of het ontslag van een trainer. Waarbij ik dan denk dat het zinvol zou zijn om er een soort van geestelijke hygiene op na te houden: dat wat er toe doet op de eerste plaats te zetten en wat er niet zo toe doet op de tweede. Het algemeen belang gaat vóór het persoonlijke en wat met vrede, welvaart en welzijn van de wereldbevolking te maken heeft gaat vóór het divertissement.

Met deze oudere mannen overwegingen wens ik u een goed uiteinde een gezegend nieuw jaar!

De Iraakse vlakte van Nineve, grenzend aan Turkije en Iran, is vanouds het gebied waar Christenen leven. Onder Sadam Hoessein waren er anderhalf miljoen Christenen in Irak. Na een oorlog en een paar jaar onder IS heerschappij zijn er nog zo 250.000 over. De anderen zijn naar Jordanië en Libanon, Europa en Amerika gevlucht. Hoeveel er nog terugkomen weet niemand.

De achterblijvers en teruggekeerden zijn bezig hun huizen bewoonbaar te maken, hun kerken weer op te bouwen, hun leven op gang te brengen. De bewoners van Quaraqosh hebben hun stad de naam gegeven die zij vóór de Ottomaanse overheersing had: Baghdeda, een christelijke naam. Want Moslims worden voortaan geweerd.

Het Midden Oosten is meer dan duizend jaar een gebied geweest waar mensen met verschillende religies meestal in vrede met elkaar leefden. De huizen zullen weer worden opgebouwd. Met kerstmis willen ze in Quaraqosh tenminste één kerk zover hebben dat ze er de mis in kunnen vieren. Maar de vrede is kapot, het samenleven moet vanaf de grond worden begonnen.

Het lied van de engelen over vrede op aarde zal ook in Quaraqosh gezongen worden. Ze zullen er tranen bij in hun ogen hebben en zuchten als ze denken aan de taak die op hen wacht.

Een paar jaar geleden ging ik met iemand van de gemeente op bezoek bij een nieuw wijkcentrum in het Oude Noorden. Doel van het bezoek was om te zien hoe het Turkse wijkcentrum met de buurt, de niet Turkse wijkbewoners, verbonden kon worden. We begonnen met een rondleiding en het gezicht van de gemeenteambtenaar betrok, toen ons een zaal getoond werd met kastjes voor de schoenen bij de deur, tapijten op de grond en een gestoelte voor een spreker. Dat het wijkcentrum een gebedsruimte of een moskeefunctie zou krijgen was blijkbaar niet de afspraak geweest.

Nu moeten van het gemeentebestuur alle godsdienstige activiteiten rigoreus uit de wijkcentra verbannen worden. Zou het gemeentebestuur weten dat veel wijkcentra in de stad zijn opgezet als Rooms Katholiek, Hervormd of Gereformeerd wijkcentrum? En dat het motief van de kerken in de meeste gevallen was, niet het winnen van zieltjes voor de eigen groep, maar het leveren van een bijdrage aan het verheffen van de wijkbewoners.

Het verschil met toen is dat er nu de Islam is. De Islam wordt geassocieerd met vrouwenonderdrukking, homohaat en bomgordels. De Islam wordt beschouwd als iets wat gedoogd moet worden, er is nu eenmaal vrijheid van godsdienst, maar niet meer dan dat.

De gedachte dat godsdienst een opbouwende betekenis heeft die aan mensen ten goede kan komen is blijkbaar niet meer van deze tijd.

Tweehonderd jaar nadat men voor het laatst de graftombe geopend had waarin volgens overlevering Jezus na zijn dood neergelegd zou zijn is opnieuw onderzoek gedaan. Daaruit blijkt dat de steen die het graf afsluit veel ouder is dan verondersteld. De steen is in het jaar 345 op die plaats gelegd. De Romeinse keizer Constantijn liet in die tijd boven de grafsteen een kerk bouwen, in de twaalfde eeuw verving men die voor de Heilig Grafkerk, een van de grootste bedevaartsoorden van de christenheid.

Iets is er misgegaan in de afgelopen tweeduizend jaar. De kerk van het heilige graf in Jeruzalem is daarvan een symbool, of zou je kunnen zeggen: daar is het met het misgaan goed begonnen. Jezus heeft aan zijn leerlingen de Heilige Geest gegeven. Daar zouden ze het mee kunnen doen: zo leven als hij het had voorgedaan. Maar de mensen moesten er zo nodig een ding, een apparaat, een kerk, een instituut van maken.

Advent kun je zo verstaan dat het elk jaar weer opnieuw begint. Met bijna niks: de verwachting dat er iets op komst is, anders wordt. Hier begint het, bij mij, in mijn leven. Je moet het bij jezelf zoeken, niet in een instituut, een autoriteit, een ding, een leer of zelfs in een kerk.

De eerste keer was hij voor armzalige dertig zilverlingen van de hand gedaan. Deze week werd een portret van hem verkocht voor 380 miljoen Euro. Het gaat er niet om dat het Jezus is die door Leonardo Da Vinci is geschilderd als Salvator Mundi, ‘redder van de wereld.’ Was het een stilleven met een bakje bananen geweest, door Da Vinci geschilderd, dan was er waarschijnlijk hetzelfde voor betaald.

Nu het toch een schilderij met een voorstelling van Jezus is, een portret van een man met een nietszeggende uitdrukking in de ogen en een glazen bol in de linkerhand, ligt het voor de hand om daar een conclusie uit te trekken. En wel deze: dat mensen alleen nog in staat lijken te zijn om de waarde van iets te bepalen door middel van geld. Wat niet met dollars of euro’s kan worden gewaardeerd doet er niet toe. Dat is ontluisterend voor de kunst, voor schoonheid, voor liefde, voor geloof en hoop en tenslotte voor de mens zelf.

De Salvator Mundi wordt voor de zoveelste keer als offer van menselijke verdwazing aan een spijker opgehangen.