U gebruikt een verouderde browser. Om die reden werkt deze site wellicht niet naar behoren.Direct naar hoofdinhoud

Logo Column BernardVorige week, bij het afscheid van een jong gestorven familielid, werd gesproken over vriendschap met een citaat van Winnie the Pooh dat “vriendschap een leven lang duurt …. en langer en langer.”
‘s Avonds hoorde ik hetzelfde citaat in een toespraak bij een verjaardag, dat “vriendschap langer duurt dan het leven zelf.”

Op de radio is een reclamespot voor goede doelenfondsen, waarin je een vrouw hoort zeggen dat ze later (als ze dood is) les gaat geven aan kinderen in achterstandswijken. Gesuggereerd wordt dat ze in haar testament geld bestemt voor een onderwijsproject.

Dat ons leven te kort is om alle doelen te realiseren en om aan vriendschappen recht te doen lijkt een nieuwe gedachte.

Het voorlopige, merkwaardige hoogtepunt van die nieuwe gedachte hoorde ik onlangs. Na een lang ziekbed was een vrouw overleden. Ze liet een man na en jongvolwassen kinderen. Enkele maanden na het overlijden werd de weduwnaar op zijn verjaardag verrast met een nieuwe sportwagen die aan de deur bezorgd werd en ook de kinderen werden door hun overleden moeder op hun verjaardagen met cadeaus bedacht.

Het lijkt dat we hier met een nieuwe interpretatie van ‘eeuwigheid’ te maken hebben.

Eén avond in de twee jaren doen vele honderden kerken in ons hele land de deuren open en presenteren voor hun dorp of stad een prachtig programma: dit zijn wij, kom maar kijken! Het idee werd door de Laurenskerk meegenomen uit Dresden en na een paar keer proberen in Rotterdam een nationaal fenomeen.

De eerstvolgende Kerkennacht is op vrijdag 23 juni 2017, met vanaf 17:00 met het volgende programma: Lees verder Kerkennacht in de Laurenskerk

Logo Column BernardIn Ede zijn de mensen gemiddeld het gelukkigst, is de uitkomst van onderzoek. In Rotterdam zijn de mensen gemiddeld het minst gelukkig. “Gemiddeld geluk” lijkt me niet perse geluk, meer een soort staat van tevredenheid.

Rotterdammers zijn, volgens de wetenschappers, gemiddeld de minst gelukkige Nederlanders omdat de meeste mensen die zich gelukkig noemen ouder dan 65 jaar zijn en geboren in Nederland. Daar hebben ze er in Ede nu eenmaal meer van dan in Rotterdam.

Ik gun het ze, de Edenaren, maar de uitkomst van het onderzoek lijkt me voor een Rotterdammer geen reden om gemiddeld nog ongelukkiger te worden. Integendeel.

Logo Column BernardVóór het begin van de kampioenswedstrijd van Feijenoord tegen Excelsior fietsten we een rondje door de stad om de stemming te peilen. Mensen haastten zich met kratten bier over straat. Op de Binnenrotte was de stemming uitgelaten, je moest dringen om een glimp van het grote scherm op te vangen. Op de Meent stonden mensen op terrasstoelen door de ramen van de cafés naar binnen te turen.

De afgezette zone op de Coolsingel was vol, niemand werd meer toegelaten. Het feest was al in volle gang, getuige de rondslingerende bierblikjes. Op het Schouwburgplein was een man bezig om zijn tv op het balkon te installeren. Toen de eerste beelden verschenen steeg vanaf het caféterras gejuich op, er was geen geluid en vanaf de straat zag je niets herkenbaars. Het had net zo goed Sesamstraat kunnen zijn. Op de Kruiskade stond een rij brandweerauto’s klaar en rond het Hofplein wachtte de ME op wat komen ging.

Thuis hadden we ook bier, het verloop van de wedstijd nodigde niet uit om maar een slok te nemen. Maar mocht het zondag toch nog gebeuren dan gaan we wel weer naar de Coolsingel, terwijl ik al weet wat er te zien zal zijn.

Logo Column BernardIn de DDR, voormalig Oost Duitsland, noemde men kerstengelen “Endejahrsfiguren,” deel van het overheidsbeleid dat het openbare leven van religieuze smetten wilde zuiveren. Kerstengel werd een politiek statement. In Nederland worden nu ook paaseieren en de paashaas politieke statements omdat ze verwijzen naar het Paasfeest. Want volgens sommigen staat het Paasfeest onder druk vanwege multiculturele toegeeflijkheid, zij zien erop toe dat een paasei een paasei heet en geen voorjaarslekkernij.

Men zit met zichzelf in de knoop. Wie ben ik: een consument, een Rotterdammer, een Turk, een Nederlander, iemand uit de Joods-Christelijke traditie of, om alles te omzeilen, een kosmopoliet? In het bijbelverhaal dat de oorsprong is van het Christelijke Paasfeest speelt bij mensen de vraag “wie ben ik” een rol. Zij maakten deel uit van een beweging om de figuur Jezus. Toen die gedood werd was het ook met de beweging afgelopen.

Pasen is een vreemde ruil: de dood van één betekent leven voor anderen en daarmee de geboorte van een nieuwe beweging. Het kenmerk van die beweging is dat de mens compleet ‘ontgoddelijkt’ wordt. God is mens geworden tot en met zijn sterfelijkheid. De mens kan ophouden zich als een god te gedragen, hij aanvaardt zichzelf zoals-ie is en een ander evenzo. Op het eerste gezicht een beperking, maar het is een bevrijding als je gezien wordt zoals je bent en voortaan zo kunt zijn.

Vrolijk Lentefeest gewenst!

Logo Column BernardAfgelopen week waren we met zo’n honderd vrouwen en mannen uitgenodigd in het Maasgebouw op de Kop van Zuid. Op de 44ste verdieping, bijna op het dak, luisterden we naar een spreker die hardop nadacht over de vraag wat God voor plan heeft met Rotterdam.

In zo’n gezelschap realiseer ik me dat de meeste anderen beter weten dan ik wat Gods plan met de stad is. Ondanks dat is het interessant om te horen over wat er allemaal gebeurt: projecten met kinderen in Bospolder, migrantenkerken over de hele stad verspreid. Veel jonge mannen en vrouwen die de traditionele kerken allang voorbij zijn, in de vaste overtuiging dat God een plan met hen heeft.

Zij zijn beslist niet de laatste stuiptrekking van een Christelijk tijdperk, het maakt een vitale en zelfbewuste indruk. De bijeenkomst werd vervolgd door een maaltijd in de Koningskerk. Door mijn tafelgenoot werd ik gevraagd naar Gods plan met de Laurenskerk. Ik zei: opkomen voor wie hulp nodig heeft en hoop geven aan wie daar naar verlangt.

Niet zo vitaal misschien maar als er een plan van God is dan moet dat er iets mee te maken hebben.