U gebruikt een verouderde browser. Om die reden werkt deze site wellicht niet naar behoren.Direct naar hoofdinhoud

Op Urk

In 1939 was de dijk klaar die Urk en Lemmer verbond. Urk hield op te zijn wat het sinds mensenheugenis was: een eiland. Maar na tachtig jaar zit het gevoel een eilandbewoner te zijn nog altijd in de koppen van veel Urkers. Ze doen dingen soms anders en ze kijken tegen sommige zaken anders aan dan andere Nederlanders.

Het valt in Nederland niet mee om anders te zijn dan anderen en daar zit een rare tegenstelling in. Want nooit eerder werd zo hartstochtelijk beleden dat iedereen zo mag zijn als hij of zij wil. Het is de eerste regel van onze nationale geloofsbelijdenis. Maar als iemand ervoor kiest om echt anders te zijn dan vallen de horden over hem heen. Ik begrijp niet goed waarom dat zo is.

In Urk, of ‘op Urk,’ heeft de kerkenraad van de Sionskerk besloten dat men zich niet meer aan de geadviseerde richtlijnen wil houden en worden op zondag vijfhonderd mensen in de kerk toegelaten. Met inachtneming van alle regels, zegt men. Behalve dan één regel, het dringende advies om niet meer dan met dertig mensen een kerkdienst te houden. Als reden wordt door de kerkenraad aangevoerd dat het niet naar de kerk kunnen gaan “groot geestelijk lijden veroorzaakt.”

Dat er geleden wordt vanwege de corona beperkingen staat buiten kijf, of dat nu gaat om het niet knuffelen van je kleinkind of niet naar de kerk kunnen. En bij veel mensen kan dat lijden geestelijk worden genoemd. Ze hebben geen pijn of honger, maar ze zijn eenzaam of voelen zich opgesloten.

Als de mensen van de Sionskerk op Urk vinden dat hun geestelijk lijden te groot is en ondragelijk, dan ben ik geneigd te zeggen: laat ze. En er verder over te zwijgen. Tenslotte wordt ook geëxperimenteerd met evenementen waarbij veel mensen bijeen komen.

Maar er is een reden om nog één regel aan dit stukje toe te voegen. Dat zij, die christenen van de Sionskerk, niet verstaan of niet willen verstaan dat het er voor een christen om gaat, als het kan, enige solidariteit te tonen met anderen die lijden. En niet het eigen lijden voorop te zetten. In navolging van hem die dat heeft voorgedaan.

Bernard van Verschuer