U gebruikt een verouderde browser. Om die reden werkt deze site wellicht niet naar behoren.Direct naar hoofdinhoud

Psalm in de disco

Psalmen staan bekend als saai, plechtig te zingen op hele of hoogstens halve noten. Dat kan natuurlijk niet kloppen. Het valt bijvoorbeeld moeilijk voor te stellen dat de pelgrimsliederen niet in marstempo gezongen dienen te worden. Anders kom je nooit aan in Jeruzalem. Elders op de wereld kijkt men er dan ook anders tegenaan. Neem psalm 137, waarvan de eerste strofen luiden:

Aan de rivieren van Babel / daar zaten wij treurend / en dachten aan Sion. / In de wilgen op de oever / hingen wij onze lieren. // Daar durfden onze bewakers / te vragen om een lied, / daar vroegen onze beulen: / “Zing voor ons / een vrolijk lied uit Sion.” / Hoe kunnen wij zingen / een lied van de Heer / op vreemde grond?

Deze psalm heeft een speciale betekenis voor de Rastafari’s, een religieuze beweging op Jamaica die zich verbonden voelt met de verloren (Ethiopische) stammen van Israël en zich vanuit die gedachte ook beschouwt als een volk in ballingschap. De Jamaicaanse band The Melodians bracht in 1970 een reggae uitvoering van psalm 137 met de volgende tekst:

By the rivers of Babylon / there we sat down / and there we wept / when we remembered Zion. // When the wicked carried us away in captivity / required from us a song / now how shall we sing the Lord’s song in a strange land?

Omdat Babylon in het Jamaicaanse slang voor de politie staat, werd het al snel populaire lied door de overheid opgevat als een aanklacht en verboden. Na uitleg van de artiesten dat het puur uit Bijbelteksten bestond (er zit ook een frase uit psalm 19 in), viel dat verbod niet te handhaven.

‘Rivers of Babylon’ kreeg in 1978 een internationaal podium, toen de Duitse producer Frank Farian het oppikte en zijn groep Boney M er een discoversie van liet vertolken, die over de hele wereld de toppositie in de hitlijsten bereikte. Een psalm in de disco, het kan dus best.