U gebruikt een verouderde browser. Om die reden werkt deze site wellicht niet naar behoren.Direct naar hoofdinhoud

Resultaten voor de categorie nieuws

Zondagmiddag was vroeger, herinner ik me, de saaiste middag van de hele week. Afgezien van het obligate wandeltochtje naar het bos toch altijd een middag met weinig vertier. Daar kun je je in Rotterdam anno vandaag weinig meer bij voorstellen. Saai is het hier nooit. Neem nou afgelopen weekeind. Zondag kon je achter de Kunsthal terecht om een heuse hut te bouwen, de hele week trouwens, zondags kwamen alle vader en moeders mee met hun kinderen. Planken, spijkers, zaag en hamer, alles was voorradig en het was een lustig getimmer om je heen. Een alternatief timmerparadijs, voor kinderen en grote mensen die graag kind waren gebleven.

Even verder op, aan de Westzeedijk stonden drommen mensen te wachten op de toegang tot een Reggaefestival in het Park. De vrede van Tiberias, die hier anders op zondagmiddag wordt gevierd werd dit keer wel erg massaal beleefd. Men dan 20.000 mensen dromden op het gras dat de dag tevoren geheel verzopen was door de regen. Entree 65 Euro. Dan moest je vervolgens in een eindeloze rij om gefouilleerd te worden of je niet stiekem een blikje bier naar binnen zou smokkelen. Dan weer in een volgende rij om een token te kopen voor een drankje uit de bars op het terrein. Wie niet naar binnen wilde kon het allemaal van over de zwarte plastic schermen heen volgen.

‘Vrede en liefde en reggae’ was het thema, en inderdaad, geen wanklank, geen geschreeuw, volgzame mensen op een hele grote dikke kluit, die de enkele zonnestraal die binnenviel met dankbaarheid begroetten. Buiten een handjevol agenten. Meer was er niet nodig aan bewaking. Vergelijk dat eens met een voetbal festijn! Wel jammer van het gras. Zou het hersteld zijn volgend weekeind voor de barbecue van de mensen uit de wijken rondom? Of als de dag van de romantische muziek aan breekt en ieder zich op het groene gras wil neervlijen met zijn picknick koffertje… Jezus had destijds niet zo veel concurrentie op de velden in Galilea. Bovendien regende het daar ook niet zo heftig.

Bert Kuipers

Eén avond in de twee jaren doen vele honderden kerken in ons hele land de deuren open en presenteren voor hun dorp of stad een prachtig programma: dit zijn wij, kom maar kijken! Het idee werd door de Laurenskerk meegenomen uit Dresden en na een paar keer proberen in Rotterdam een nationaal fenomeen.

De eerstvolgende Kerkennacht is op vrijdag 23 juni 2017, met vanaf 17:00 met het volgende programma: Lees verder Kerkennacht in de Laurenskerk

Leuvehaven met rechts onder de Zuiderkerk

Ramen

Zondag aanstaande worden de glasinlood ramen in het hoogkoor van de Laurenskerk onthuld. We maken er een feestelijk gebeuren van.

Op de een of andere manier moet ik steeds maar denken aan de nieuwe kerkramen voor de Zuiderkerk. Die kerk is nog slechts een herinnering. Hij ging ten onder bij het bombardement op 14 mei 1940. Een royale kerk, een centraal bouw in neogotische stijl gebouwd, gedekt met een pyramide dak met daarop een slanke lood gedekte toren. Een kerk met veel hoge vensters. Voor die vensters maakte de Rotterdamse kunstenaar Marius Richters glas in lood ramen. Van hem is werk bewaard in de Raadzaal van het Stadhuis. De kartons van de ramen zijn er ten dele nog van bewaard. De ramen kwamen tot stand dankzij de inspanningen van ds. Oberman, toen een heel actieve predikant in onze Hervormde Gemeente.

Ze waren net klaar, toen kwamen de vliegtuigen op die dinsdag de 14e mei. Kerk en ramen zijn verdwenen. Waar de kerk stond, is nu water, tussen Glashaven en Wijnhaven. Er is zelfs nergens een plaquette die aan de kerk herinnert. Kunstenaars zijn wel gewend dat hun werk niet eeuwig blijvend is. Bij Marius Richters moet het toch diepe voren hebben getrokken. Zo veel werk en dan ineens weg…. De bezetting moest trouwens nog beginnen…

Glas in lood ramen zijn kwetsbaar. In tijden van oorlog, bij bombardementen en beschietingen zijn dit soort ramen de eersten die getroffen worden. Door de luchtdruk worden ze gewoon uit de sponningen geschoten. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn in veel kerken in Europa uit voorzorg die ramen maar uitgenomen en ergens veilig opgeslagen. Bij de Zuiderkerk was die vooruitziende blik nog niet aan de orde.

Het plaatsen van ramen is daarmee een acte van geloof. Ze staan er voor de toekomst. En daar geloven we toch maar in.

Bert Kuipers

Op zondag 12 maart krijgt de Vesperdienst van de Laurenskerk voor één avond een zeer bijzondere invulling. Van 19.00 -21.00 uur creëren kunstenaar Sabina Ahn en organist Hayo Boerema met geprojecteerde visuals en zacht galmende orgelmuziek een ontsnapping aan de drukke stad.

Bij binnenkomst start je persoonlijke ervaring met een poëtische audiotour van Noah Bloem, die je door het schip van de kerk naar het hoofdorgel en de visuals van Sabina Ahn leiden.

Speciaal voor RETREAT, REFLECT, REPEAT vertaalde Sabina Ahn haar werk Fractal naar een projectie op het imponerende hoofdorgel van de Laurenskerk. Een fractal is een patroon waarvan de losse delen gelijkvormig zijn aan het grote geheel. Een meetkundig begrip, gevonden in de natuur dat gebruikt wordt in het verklaren en omschrijven van chaos.

RETREAT, REFLECT, REPEAT nodigt je uit stil te staan bij het detail en je over te geven aan de schoonheid van de herhaling. Een verstild moment om je weekend mee af te sluiten en weer opgeladen aan je week te beginnen.

Na afloop is er ruimte voor een kopje koffie of thee en een gesprek met de makers.

Lees verder Vesper 12 maart: Retreat, Reflect, Repeat

Stadsklooster Rotterdam Het Stadsklooster is een vorm van zelfstandig wonen voor alleenstaanden in een verband met anderen. Je woont op jezelf, maar daarnaast zijn er afspraken over de gezamenlijkheid, waar je met elkaar vorm aan geeft. Je hebt respect voor elkaars privacy, maar ziet ook naar elkaar om.

Er worden afspraken gemaakt over regelmatige ontmoetingen, maaltijden en activiteiten. Een belangrijk deel van de gezamenlijke activiteit bestaat uit een inspanning voor de buurt, medewerking in een buurtcentrum, de Pauluskerk of andere activiteiten waar gezamenlijk toe besloten wordt. Het Stadsklooster heeft een christelijke signatuur.

Lees meer over dit initiatief op de facebookpagina van het Stadsklooster.

 

 

 

Ineens heeft iedereen het er over. Staat het in nieuwsberichten en krantenbijlagen. De kans dat we worden verleid door Nepnieuws.  Premier Rutten stemt in met het voornemen van de State of California om zich los te maken van de Verenigde Staten. ‘Er zullen vast meer staten volgen, stelt hij voor, is die Statenbond eigenlijk nog wel van deze tijd?’

Iedereen kan het schrijven, tenminste wie een beetje fantasie heeft en weet hoe dat moet, digitaal, zogezegd. Een beetje een kwaadaardige inborst is ook wel handig. Dan word je niet in verlegenheid gebracht door ethische argumenten of het wel goed en passend is.

Hoe zouden die bijbelschrijvers hier over hebben gedacht, bedacht ik deze week, bij de volgende bijlage in de krant over Nepnieuws. We weten inmiddels dat zij weinig materiaal achter de hand hadden om hun verhalen te staven op waarheid, betrouwbaarheid. Overtuigingskracht, daar beschikten ze zeker over, we lezen hun verhalen nog steeds, na twintig eeuwen. Zelfs na anderhalve eeuw Bijbelkritiek.

Gedreven waren ze ook. Johannes de Evangelist bijvoorbeeld, bezweert aan het eind van zijn Evangelie de lezer dat zij toch vooral gaan geloven dat Jezus de Christus is. Welke discussies er later in de geschiedenis hebben plaats gehad bij het vormen van de Canon, anders gezegd, bij de vraag wat er in de bijbel mocht en wat niet, dat is niet bekend. Dat de Evangelisten, onderling toch wel erg uit de pas lopen in herkenbaarheid van de loop van het verhaal, en ieder zo zijn eigen waarheid en verhaal heeft, dat is onloochenbaar. Het moet de samenstellers van die Canon toch ook opgevallen zijn….zou niemand ooit gedacht hebben: waar hálen ze het vandaan, is dit geen Nepnieuws?

Het oudste Nepnieuws dat in de bijbel staat, horen we in Genesis 3. In de discussie van de slang met Eva, in het paradijs. De slang weet precies wat God al of niet verboden heeft en waarom en waartoe. Dat suggereert hij tenminste. Het verhaal van de knop met het bordje er onder: pas op, niet aankomen! Nepnieuws is verdachtmaking. Dus eet de mens, naar hartelust.

Bert Kuipers